Park Miejski im. Stanisława Tołpy we Wrocławiu (dawny Park Nowowiejski)

Pomysł powstania parku w tej części miasta pojawił  się już w 1902 roku. W materiałach historycznych nie figuruje jednak nazwisko pomysłodawcy i projektanta. W 1905 roku przystąpiono do prac ziemnych; prace ogrodnicze trwały do 1907 roku. W chwili realizacji parku nie istniał odcinek obecnej ul. Wyszyńskiego pomiędzy ul. Prusa i Nowowiejską. Dziś park w jego zachodniej części przecięty jest ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego, którą wytyczono w 1936 r. Mniejsza część parku z Kościołem św. Michała Archanioła nosi zwyczajową nazwę Park Mały.

Park im. Stanisława Tołpy ma charakter typowy dla rozwiązań XIX wiecznych parków miejskich, ze swobodnym układem ścieżek dookoła elementów centralnych, takich jak staw (będący pozostałością po odnodze rzeki Odra) i niewielkie wzniesienie. Nigdy nie był ogrodzony i zamykany. Ostatnio wybudowano w parku dwa place zabaw, poza nimi jedynymi elementami małej architektury są liczne ławki. Oprócz funkcji rekreacyjnej pełni również ważną rolę komunikacyjną.

Park publiczny jako obiekt użytkowy spełnia kilka podstawowych funkcji społecznych: umożliwia użytkownikom  rekreację i kontakt z przyrodą, zaspokaja potrzeby estetyczne, umożliwia spotkania z innymi ludźmi. Najważniejszym aspektem parków była możliwość przebywania w pozbawionej zanieczyszczeń przestrzeni, dostępnej w granicach szybko rozrastającego się, nowoczesnego miasta. Idea takiego założenia zrodziła się w XIX wieku jako odpowiedź na coraz bardziej narastające problemy związane z rozwojem urbanistycznym i utrzymaniem higieny w dużych aglomeracjach miejskich.  Park publiczny miał propagować kulturę, poszanowanie dla piękna natury, a także edukować w zakresie przyrody.

Współcześnie, większość polskich parków staje się „areną” opozycyjnych praktyk porządkowania (dbałość o szatę przyrodniczą i elementy przestrzenne) i nieposłuszeństwa, czyli wykorzystywania fragmentów parku do zaspokajania indywidualnych potrzeb oraz realizowania jednostkowych (nierzadko oryginalnych) pomysłów i aspiracji, które mogą zarówno pomóc w poszerzeniu społecznych funkcji tych miejsc, jak i – w skrajnych przypadkach – prowadzić do dewastacji wypracowanej infrastruktury.